Most Đurđevicia: ponad 150 metrów nad kanionem Tary

Pięć łuków, 365 metrów długości i ponad 150 metrów nad rzeką. Gdy most Đurđevicia ukończono w 1940 roku, był największym w Europie drogowym mostem łukowym z betonu. Dziś to główne zdjęcie północy Czarnogóry i punkt, dla którego ludzie jadą cztery godziny z wybrzeża.

Jesienią 2026 roku most jest zamknięty z powodu remontu: od 10 sierpnia do 26 października nie mogą nim przejeżdżać samochody ani przechodzić piesi. Otwarcie zapowiadają przed terminem, około 10 października. Przed wyjazdem sprawdźcie, czy most jest już otwarty.

Historia, którą opowiada się na miejscu

W 1942 roku, w czasie włoskiej okupacji, partyzanci postanowili przeciąć komunikację. Wysadzić most pomógł im Lazar Jauković — inżynier, który go budował.

Obliczył ładunek, a partyzanci zawalili skrajny łuk. Trzy miesiące później, w sierpniu 1942 roku, schwytano go i rozstrzelano na samym moście.

W 1946 roku most odbudowano. Przy wjeździe stoi pomnik Jaukovicia — człowieka, który najpierw zbudował, potem zniszczył, a potem za to zapłacił.

Co się tu robi

Patrzy się. Punkty widokowe są po obu stronach; najlepszy kadr z północnego końca, gdzie most widać w całości na tle kanionu.

Lata się na tyrolce. Liny rozpięto w poprzek kanionu, a trasy mają od 350 metrów do kilometra. Przejazd kosztuje 10–30 € w zależności od linii. Sezon trwa od połowy kwietnia do września, przy suchej pogodzie.

Je się obiad. Przy moście jest kilka kawiarni z tarasami nad przepaścią. Kuchnia prosta, ceny wyższe od średniej krajowej — płacicie za widok.

Kanion Tary

Most stoi nad najgłębszym kanionem Europy: do 1300 metrów głębokości przy długości około 80 kilometrów. Często nazywa się go drugim na świecie po Wielkim Kanionie.

Park Narodowy Durmitor założono w 1952 roku, a w 1980 roku wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dorzecze Tary jest od 1977 roku rezerwatem biosfery. Woda w Tarze jest pitna — pije się ją prosto z rzeki i to nie przesada.

Kanion można zobaczyć na dwa sposoby: z góry, z mostu, i z dołu, z pontonu. Ten drugi wariant to rafting na Tarze: 24 progi drugiej kategorii, bezpiecznie dla dzieci od piątego roku życia, w sezonie od 82 € za osobę ze śniadaniem i obiadem.

Jak dojechać

Z Žabljaka — 23 kilometry, pół godziny. Z Budvy — około 185 kilometrów i cztery godziny przez Podgoricę i kanion Moraczy.

Droga jest asfaltowa, ale górska: ograniczenia 60–80, serpentyny, tunele. Zatankować lepiej w Podgoricy albo Mojkovacu — na odcinku przez kanion stacji jest mało.

Płatne drogi w Czarnogórze są dwie, a na trasie na północ jedna: autostrada Smokovac — Mateševo za Podgoricą, 3,50 € za cały odcinek. Omija ona kanion Moraczy; stara droga przez kanion jest bezpłatna.

Parking przy moście jest bezpłatny, ale latem w środku dnia zapchany autokarami. Przyjeżdżajcie przed jedenastą.

Jak się to zwykle łączy

Most rzadko bywa samodzielnym celem — jest częścią trasy na północ.

Wariant jednodniowy z wybrzeża: most, Czarne Jezioro w Durmitorze, klasztor Moracza po drodze. Dwanaście godzin, osiem z nich za kierownicą. Jak to wygląda — Durmitor i Czarne Jezioro.

Z noclegiem w Žabljaku dzień robi się ludzki: patrz Žabljak.

Bez siadania za kierownicę — wycieczka autokarowa kaniony Tary i Moraczy: most, Czarne Jezioro, klasztor i Jezioro Biogradzkie, transfer spod hotelu. Cena — od 58 € za osobę przy wyjeździe z Budvy lub Podgoricy; z Kotoru, Tivatu i Baru — od 68 €. Prywatna wersja tej samej trasy, we własnym tempie, to kaniony i Žabljak prywatnie: płaci się za całą grupę, od 90 €. Wszystkie wycieczki organizatora — grupowe, prywatne i rafting — odbywają się wyłącznie z przewodnikiem rosyjskojęzycznym.

Jeśli jedziecie sami

Auto weźcie nie najniżej zawieszone i koniecznie zabierzcie ciepłe rzeczy: na moście wieje nawet w sierpniu. Oferty na stronie wynajmu aut, o górskich drogach — przepisy drogowe w Czarnogórze.

Sam kanion — jego głębokość, las reliktowy i oba sposoby oglądania — opisuje osobny tekst kanion Tary.

Ceny sprawdzone we wrześniu 2026 roku. Cena tyrolki zależy od operatora i długości trasy.